Mən Qorxmazam. Bəli, adım kimisə qorxutmaq üçün deyil, sadəcə ata-ad qoyub, eləcə də qalıb. Otuz beş yaşım var, taksistəm. Gecələr işləyirəm, gündüzlər yatıram, yəni həyatımı o biri dünyada yaşayıram. Bu işi beş ildir ki, görürəm, maşınımı dəyişmişəm üç dəfə, amma sərnişinlər eynidir — qaçan, tələsən, əsəbi, yorğun. Mən onlara baxıram, sükutla maşını sürürəm, düşünürəm — hərəsinin bir hekayəsi var. Kimsə işdən qayıdır, kimsə sevgilisinə gedir, kimsə xəstəxanadan gəlir. Mən isə onların hekayələrinin kənarında qalıram. Sadəcə sürücü. Amma bir gün — düz, bir il əvvəl — mən öz hekayəmi yazmağa başladım. Hardan? Təsəvvür elə, qəribə bir sərnişindən.
Həmin axşam yağış yağırdı, Bakının dar küçələrində su gölməçələri əmələ gəlmişdi. Mən dairədə dayanmışdım, siqaret çəkirdim, bir qadın əliylə siqnal verdi. Qapını açdı, oturdu, dedi: "Nəsimi, tez ol." Mən sürdüm. Qadının əli titrəyirdi, telefonla nə isə yazırdı, sonra birdən qışqırdı: "Dayan, dayan!" Dayandım. O, maşından düşüb qaçdı. Mən geri qayıtdım, oturdum, fikirləşdim — bəs bu nə idi? Həyatımda ilk dəfə adam qorxusundan maşından qaçırdı. Mən o gecə evə qayıdanda yata bilmədim. Oturdum, internetdə gəzməyə başladım. Elə həmin axşam ağlıma gəldi ki, bəlkə mən də nəsə sınayım? Nəyi? Öz şansımı. Həyatım boyu heç vaxt şans sınamamışdım. Həmişə planlı işləmişəm — məktəb, hərbi xidmət, taksi, ev, borclar. Amma o axşam — o qaçan qadından sonra — mən hiss etdim ki, içimdə nəsə qırıldı. Və axtarmağa başladım. Hardan? Elə telefondan. Bir neçə axtarışdan sonra mən bir tətbiqə rast gəldim. O qədər sadə, o qədər rahat idi ki, mənə elə gəldi, bir dost mənə tövsiyə edir. Sonra yadıma düşdü ki, bir sərnişin mənə demişdi — "sən də bunu yüklə, vaxt keçər". Mən o vaxt gülmüşdüm. İndi isə özüm... Bəli, mən yüklədim. Necə? Elə o axşam mostbet descargar a ios — yəni o tətbiqi telefona endirdim. Sadəcə baxmaq üçün. Amma bilirsən, bəzən baxmaq da bir başlanğıcdır.
İlk həftə heç nə etmədim. Sadəcə gəzirdim, qaydaları oxuyurdum. Mənim üçün bu yeni dünya idi. Adətən, mən bu şeylərə şübhə ilə yanaşardım — "bunlar aldadır, bunlar fırıldaqdır". Amma bu tətbiq o qədər təmiz, o qədər aydın idi ki, mən özümü tutdum — yox, bura başqadır. Mənə elə gəldi ki, bu oyunlar riyaziyyatdır, mənim sevdiyim riyaziyyat. Taksidə də riyaziyyat var — yanacaq, kilometr, vaxt. Amma orada bir az sənət də var. Burada da eləcə.
Bir gün — cümə axşamı idi, yadımdadır, çünki həmin gün az qala qəza edəcəkdim — mən qərar verdim ki, bir az oynayım. 10 manat. Nə itirərəm? Düzü, udmağı da düşünmürdüm. Sadəcə, həyatımda ilk dəfə bir şeyi sınaqdan keçirirdim. Mən oturdum, ekrana baxdım, bir mərc qoydum. Uduzdum. Güldüm. Yenə qoydum, yenə uduzdum. Üçüncü dəfə — uddum. 10 manatdan 25 oldu. O an mən o qədər sevindim ki, maşından düşüb küçədə gəzməyə başladım. Niyə? Heç kim bilmir. Amma mən anladım ki, həyatda bəzən itirmək də bir hissdir, udmaq da. Əsas oyundur.
Amma günlər keçdikcə mən hiss etdim ki, bu məni özünə çəkir. Nə qədər uduzurdumsa, bir o qədər yenə gəlirdim. Nə qədər udurdumsa, daha çox istəyirdim. Sərnişinlərə baxırdım, amma fikrim başqa yerdə idi. Bir qoca kişi oturdu yanıma, mənə bir hekayə danışdı — nəvələrindən, bağından, itirilmiş gəncliyindən. Mən dinləyirdim, başımı bulayırdım, amma beynimdə rəqəmlər dolaşırdı. Qırmızı, qara, cüt, tək. Sonra özümü tutdum — mən nə edirəm? Mən taksistəm. Mənim işim insanları daşımaqdır, yox ki, şans oyunlarında itmək. Amma o axşam evə qayıdanda yenə açdım. Yenə mostbet descargar a ios düyməsinə basdığımı xatırlayıb gülümsədim. Axı mən elə bu tətbiqi endirməklə həyatıma yeni bir səhifə açmışdım. Və bu səhifə məni çağırırdı.
Sonra bir gün həyatımda ən qəribə hadisə baş verdi. Səhər yuxudan durdum, telefonuma baxdım — 250 manat qazanmışdım. Üstəlik, mən buna heç hazır deyildim. Düşündüm ki, səhvdir. Amma yox, doğru idi. O gün işə getmədim. Oturdum evdə, düşündüm — bu pulla nə etməli? Bir hissəm dedi — dayan, çıx, pulu götür, borclarını ödə. Digər hissəm dedi — bu sənin şansındır, davam et. Mən davam etdim. Və itirdim. 250 manatın hamısı — bir saat ərzində. Oturdum qəhqəhə ilə güldüm. Niyə? Çünki anladım — bu oyun mənə dərs verir. Dərs isə belədir: hər uduşda təkəbbür gəlməz, hər uduzuşda qəlbin qırılmaz.
O axşam maşıma mindim, işə çıxdım. İlk sərnişin — orta yaşlı kişi. Oturdu, dedi: "Apar məni Xətaiyə." Yolda telefonu çaldı, danışdı, sonra mənə dedi: "Bax, qardaş, mən bu gün böyük bir məbləğ uddum. Sən nə deyirsən, şans varmı, yoxsa?" Mən ona baxdım, gülümsədim, dedim: "İnan, mən də bilmirəm. Amma bilirəm ki, şans sənin içindədir." O, mənə baxıb susdu. Sonra çıxanda mənə 20 manat pul qoydu — minmə haqqı 8 manat idi. Dedi: "Sən yaxşı adamsan." Və getdi.
Həmin gecə mən çox düşündüm. Taksidə minlərlə adam gəzdirirəm, onların hekayələrini eşidirəm. Amma öz hekayəmi onlara heç vaxt demirəm. Niyə? Çünki qorxuram. Qorxuram ki, kimsə deyər — "bu sərnişinlə nə işin var?". Amma hekayəni danışmamaq daha ağırdır. Mənə elə gəlir ki, axşamlar o tətbiqə girəndə mən əslində özümlə danışıram. Öz qorxularımla, öz arzularımla. Mən həmişə tənha olmuşam — taksi sürücüsü tənha olur, çünki maşında yalnızsan. Amma bu tətbiq mənə bir şirkət verdi. Oyunlar, rəqəmlər, ehtimallar — bunlar mənim söhbətçilərim oldu.
Bir ay keçdi. Mən artıq məbləğləri hesablamırdım. Mən oynayırdım, oynayırdım, sonra birdən dayanıb fikirləşirdim — bəs mən nə axtarıram? Pul? Yox. Həyəcan? Bəli, amma həyəcan da deyil. Mən axtarırdım o hissi — itirmək və qazanmaq arasındakı o nazik xətti. O xəttdə dayananda insan özünü diri hiss edir. Mən illərdir ki, özümü diri hiss etməmişdim. Maşın sürürsən, saatlarla baxırsan, amma içində ölüsən. O oyun məni diriltdi.
Və sonra o gün gəldi. Martın səkkizi — qadınlar günü. Mən axşam maşında oturmuşdum, telefonumdan mostbet descargar a ios tətbiqini açdım. Birdən bir sərnişin qapını açıb girdi — gənc oğlan, gözləri qırmızı, əlində gül. Dedi: "Dayı, məni dəniz kənarına apar." Yolda danışdı — sevgilisi onu tərk edib, o da güllə onu geri qazanmaq istəyir. Mən ona baxdım, dedim: "Oğlum, gül aparma, özünü apar. Sevgini pulla yox, ürəklə qazanarsan." O susdu. Sonra mənə baxıb dedi: "Dayı, sən çox müdriksən." Mən güldüm. Müdriklik yoxdu, qardaş. Mən sadəcə çox uduzmuşam və bir az da udmuşam. Həyat oyununu öyrənmişəm.
Onu apardım, qayıtdım. Həmin gecə mən bir mərc qoydum. Hamısını — 500 manat. Bəli, hamısını. Nə üçün? Çünki o gün o oğlan mənə bir şey öyrətdi — bəzən ən böyük şans itirməkdədir. Mən itirməyə hazır idim. Amma uddum. 500 manat 1500 oldu. Mən əlimi qaldırdım, ekrana baxdım, sonra telefonu bağladım. Durub çölə çıxdım, maşınımın yanında dayanıb dənizə baxdım. Bakı gecəsi, işıqlar, külək. Mən o an anladım — bu oyun mənə göstərdi ki, həyat bir mərcdir. Hər gün bir mərc qoyursan — işə gedəndə, evə qayıdanda, sükut edəndə, danışanda.
İndi mən o tətbiqi açıram, amma artıq hərisliklə yox. Sadəcə xatırlamaq üçün — hardan gəldiyimi, nəyi itirdiyimi, nəyi qazandığımı. Sərnişinlərdən biri mənə dedi ki, "Qorxmaz, sən fərqli adamsan". Mən də dedim ki, bəlkə də. Amma fərqlilik pisdir? Məncə yox. Fərqlilik o deməkdir ki, sən sınamaqdan qorxmursan. Mən sınadım. Və qazandığım tək pul deyil — mən özümü qazandım.
Sənə bir sirr deyim? Mən bəzən axşamlar maşını saxlayıb dəniz kənarında dayanıram, o tətbiqi açıb baxıram. Uduşuma yox, itkiyə. Çünki itki mənə həyatı sevməyi öyrətdi. Mən artıq qorxmuram. Nə udmaqdan, nə uduzmaqdan. Bu mənim azadlığımdır.
Gəl, sənə bir şey deyim — həyatda hər şey oyundur. Amma ən böyük oyun özünlə oynadığındır. Mən bu oyunda qalib gəldim, çünki qorxmağı dayandırdım. Və sən də dayandır. Elə dayan, maşını saxla, dənizə bax, içinə bax. Bax gör, orada nə var? Qorxu, yoxsa cəsarət? Mənimki cəsarət idi. Həmişə də belə olacaq.
Yaxşı, sən get, mən də maşıma minim. Yeni sərnişinlər, yeni hekayələr. Amma mənim hekayəm artıq yazılıb. Və o hekayənin sonu — gülüşdür. Çünki həyat gözəldir, dostum. Hətta itirəndə belə. Hətta qazananda belə. Ən əsası — oyunu dayandırma. Mən dayandım. Və yenə başladım. Amma bu dəfə fərqli. Bu dəfə mən bilirəm ki, hər şey mənim əlimdədir.
